Kom roeien - the movie
Nee meneer de sluiswachter, dit zijn geen kano’s maar roeiboten!
De sluiswachter in kwestie was gelukkig wel kundig genoeg om de “spannende” sluis in Gramsbergen te bedienen. Zover reikte de nautische kennis gelukkig wel.
Deze donderdag en vrijdag gingen 9 roeiers beide dagen en 12 roeiers één dag het traject over de Vecht verder Nederland in bevaren. Het stuk waar we niet zo vaak komen vanwege de hoeveelheid sluizen die je onderweg tegenkomt. Heen en terug in 3 van onze getrouwe C4+ boten.
Drie boten en 4 sluizen dus van Gramsbergen naar Ommen: 12,7 km door sluis 1 in Gramsbergen, sluis 2 bij De Koppel in Hardenberg, met onze eerste stop om van die heerlijke notentaart te genieten (en natuurlijk p-pauze). 6,8km naar “vlindersluis” 3 bij Mariënberg. 7km naar “vlindersluis” 4 bij Junne en daarna naar de overnachtingsplek van de boten in Ommen. Wie heeft even meegerekend hoeveel kilometer dat is? Juist, aardig wat. De vertrouwde altijd openstaande sluis bij Gramsbergen heb ik even niet meegeteld.
18 september liet weten dat we richting herfst gaan, motregen in de ochtend, tegenwind en zelfs aantrekkende wind met heuse schuimkopjes op het water op het eind. Individueel bikkelen maar als rasecht team in de boot er komen. Want genieten was het wel en af en toe slap van de lach. Vooral als er, ondanks waarschuwing, toch vastgelopen wordt in die ene bocht bij Beerzer Bulten. Bewondering ook voor de sturen, want in de sluizen zijn opeens roeiers eigenwijs! 😉
In Ommen werden de boten in hun bedje gelegd voor de nacht en konden de vermoeide roeiers bijtanken in het huis van H.en T. Het nodige vocht werd naar binnen geslagen en diverse soorten pizza’s werden aan een proeverij onderworpen. En goedgekeurd.
19 september liet zien waarom het nazomer is. Volop zon en weinig wind. Wel even een verkeerd begin want één telefoon viel in het water! Ondanks een dappere naduikpoging daar waar het 3 meter diep is, helaas geen telefoon. Toch maar op pad WANT bij die laatste sluis van de dag moeten we om 16.30 uur zijn anders komen we die niet door, geen bediening na die tijd. Flierefluitend wordt het traject tegen de stroom in afgelegd. Waar was die ondiepe plek ook alweer? BAM. Hier dus. Een dappere uitstapper zorgde ervoor dat we weer loskwamen. En ruim op tijd waren bij laatste sluis in Gramsbergen. Schrijver dezes maakte het inspuiten van het water voor de eerste keer mee en wauw, is toch wel spectaculair. Scheelde ook, hoorde ik, dat we met onze 3 boten achter elkaar erin passen.
Terug bij de roeivereniging werden de boten liefdevol weer teruggelegd. Ook hier werd weer volop vocht (water!) bijgetankt terwijl onze R. van de kantinecie de rijsttafel haalde. En helemaal leeg gingen ze, die bakken. Heerlijk nakletsen, genieten van gedane inspanning, met goed gezelschap brachten we de laatste momenten van het daglicht door.
Toercommissie, een (logistieke) topprestatie!
Ondertekend: secretaris TV
Even nog een nabrandertje: je zult maar een neef hebben met duikdiploma die toevallig op visite is de dag erna en toevallig met zwembrilletje op en hark bij de hand “toevallig” die in het water gevallen telefoon vindt! Die het na 48 uur in 3 meter diep water het nog steeds doet
