Kom roeien - the movie
Klik voor meer foto's en voor de movie
Na een paar heerlijke dagen in Venetië – gevuld met cultuur, verdwalen in smalle straatjes, eindeloos goed eten en uiteraard menig Aperol Spritz – was het eindelijk zover: de Vogalonga. Het evenement waar we al maanden naar uitkeken.
Terwijl de muggen zich tegoed deden aan alles wat bewoog, probeerden wij de boot vrijdagavond vaarklaar te maken. Worstelend met de waterkeringen van Hendrik, die later letterlijk van levensbelang bleken en inspectie en de nodige vraagtekens bij het onmogelijk punt waar onze boot te water moest, begon de spanning langzaam toe te nemen.
Met kunst- en vliegwerk en de nodige hulp van andere roeiverenigingen lukte het nét op tijd, op Eerste Pinksterdag, om aan de start te verschijnen.
En dan volgt het kanonschot wat de start aankondigde! Kip-pen-vel!!
Tweeduizend boten. Gondels, roeiboten, kajaks, kano's, subs etc.
Wat eerst nog voelde als een soort gecontroleerde chaos, waarbij light peddle en spoelhaal devies waren, bleek al snel vooral… chaos. Complete stilstand tussen honderden boten. Overal riemen, geschreeuw, gekraak van hout en op ooghoogte levensgevaarlijke ijzeren speren als boegballen. We zaten muurvast. Het was duwen, trekken, stekken en hopen dat je boot heel bleef. Het recht van de sterkste regeerde volledig. Op één plek lagen zelfs duikers in het water om de doorgang enigszins te reguleren. Voor toeschouwers moet het een spectaculair en bijna komisch schouwspel zijn geweest. Voor ons voelde het vooral alsof we midden in een avonturenfilm (of horror...?) waren beland.
Maar uiteindelijk kwamen we los. En langzaam veranderde de chaos weer in roeien. Venetië vanaf het water, duizenden boten om ons heen, overal kleur, geluid en energie – het was bizar indrukwekkend.
30 Km roeien plus 5 km op- en 5km terug roeien. Langs en door de eilanden Burano en Murano, de dames wisselend van stuur- en roeiplek op het water (maar goed dat we dat van te voren nog even geoefend hadden met elkaar op onze veilige Vecht) en Herman, onze diesel, die dapper door bleef trappen.
Na de finish kregen we onze welverdiende medailles letterlijk de boot in geworpen. We dachten naïef dat het zwaarste nu achter de rug was en dat we rustig terug konden roeien naar het startpunt. Dat bleek een ernstige misrekening.
Wat volgde was misschien wel het spannendste deel van de hele dag: een onverwacht en ronduit onverantwoord traject tussen de gemotoriseerde scheepvaart. Terwijl het vaarverkeer officieel tussen 09:00 en 15:00 stil had moeten liggen, leek het alsof sommige gemotoriseerde boten besloten hadden dat “roeibootjes pesten” een uitstekende compensatie was voor hun verloren uren. Grote motorboten kwamen recht op ons afgescheurd en veroorzaakten metershoge golven. We veranderde in een speelbal van het water.
Dus deden we wat roeiers doen: stoïcijns blijven. Blik op oneindig. Koelbloedig. Driekwart bankje en doortrappen, afgewisseld met stil liggen en veilig boord houden. Tussendoor beseften we steeds opnieuw hoe blij we waren dat we niet met de 8 – de Snoek – waren gegaan. Die had op sommige golven met gemak kunnen breken.
Onderweg vroegen we ons meerdere keren af waar chef de mission Martijn met zijn ploeg (in een 8) gebleven was en hoe zij deze tocht hadden doorstaan. Bij terugkomst hoorden we het verhaal: hun boot was op precies dat beruchte traject - op de heenreis - gezonken. De brandweer heeft de boot uiteindelijk twee keer leeg moeten pompen. Ze zijn nooit gestart. Een enorme teleurstelling en echt ontzettend sneu voor hen.
Wij werden bij terugkomst warm ontvangen door onze - door zichzelf benoemde coaches - Hans (man van Saskia) en Rien (man van Nanny). Niet alleen werden we overladen met de nodige complimenten, maar kregen we - zoals het goede coaches betaamt - ook feedback, met name op ons tenue. Omdat we daar meer aandacht aan hadden moeten besteden, aldus de coaches, werden we in het nieuw gestoken (zie foto) en ons team gebombardeerd tot 'Herman and his angles'. Omdat we inmiddels een zelfsturend team zijn hebben de coaches hun werk neer kunnen leggen en hebben zij zich gepromoveerd tot ons supportersteam. En eerlijk is eerlijk, dat deden zij met veel overtuiging wat hun bulderende 'Hup Salland Hup' op de Grand Canal tijdens onze laatste meters, zal ons nog lang bijblijven!
De pijn in onze ruggen, billen, de blaren en verschillende tinten rood ten spijt, blijft voor ons vooral één gevoel hangen: wát een ervaring. De Vogalonga had alles in zich. Prachtige momenten, complete chaos, spanning, gevaar, humor, adrenaline en kameraadschap. Een...once in a lifetime experience!
